गाथा १०३ — अत्तदमना

सन्तिया पटिपज्जथ

अज्ज यदा दोसस्स वा लोभस्स वा पटिघस्स वा फन्दनं उप्पज्जति, तं मा निरोधेथ, न च अनुगच्छथ। केवलं तं तरङ्गं विय उठ्ठाननिवत्तनं, तस्स वचनस्स वसगं अगन्त्वा अनुपस्सथ।

चिन्तना च विभङ्गो

अयं गाथा वीरियस्स च सच्चवीरभावस्स च सञ्ञं मूलतो परिवत्तेति।

सामाजिको जनो अभिण्हं बाहिरं अधिपच्चं, विजयं, सप्पतिभावं, अञ्ञेसु वा पटिच्चेसु वा अधिपच्चं उस्साहेति। एवं सन्तेपि, बाहिरेसु परजेसु विजयो, अज्झत्तिकानि भयानि, अनभिरती च, अन्तोगतनिरङ्कुसता च अविनासिता तिट्ठन्ति। सच्चा भवस्स भूमि अज्झत्तायेव: सच्चारि न अञ्ञो, अथ खो अम्हाकं सयं सङ्खारा, अभिनिबन्धा तण्हा च, अनियमितपटिघा च। अत्तानं जिनं नाम न सयंपकतिया युद्धं पविसति वा, अत्तमानं सासनबलेन वा नासति: अथ खो चित्तं दळ्हताय च करुणाय च दमेति। इदं सयं-चित्तस्स, सयं-दोसस्स, सयं-दुब्बलताय च कीळनकं न भवितुं सामत्थं वड्ढेति। अयं अज्झत्तिका दमना योधस्स सूरताय अतिविरट्ठसूरतं याचति, यस्मा एसा सयञ्छायं अनवागुणं वा अपलायित्वा वा सम्मुखं उपट्ठाहति। यो अत्तनो चित्तं दमेतुं समत्थो, सो अनेलं अधिपच्चं अधिगच्छति, यं न कोचि बाहिर-निमित्तं हरितुं सक्कोति।