गाथा ११३ — पञ्ञा च विवेको

« यो च वस्ससतं जीवे, अपस्सं उदयब्बयं। एकाहं जीवितं सेय्यो, पस्सतो उदयब्बयं। »

सन्तं पटिपज्जथ

अस्सासपस्सासानं सयंजातं आगमनागमनं अवारयन्ता अनुपास्साथ। कायिकं वेदनं तस्स उप्पादं वड्डिं च खयं च वेदयथ। चित्तसङ्खारानं खणिकं गमनं अब्भं विय आकासं गच्छन्तं मनसिकरोथ। उप्पन्नेसु किञ्चि मा उपादियथ; निरुद्धेसु किञ्चि मा सोचथ। अचलितं सतिं पतिट्ठाय इमं उप्पादवयं अनुपास्सन्ता विहरथ। सङ्खारेसु लहुतं चित्तस्स भावेथ।