Paṭipatti
गाथा १२२ — पुञ्ञानं सञ्चय
« मा'व मञ्ञेथ पुञ्ञस्स, न मं तं आगमिस्सति। उदबिन्दुनिपातेन, उदकुम्भो पि पूरति। पूरति धीरो पुञ्ञस्स, थोकथोकं पि आचिनं॥ »
पुञ्ञ
« मा'व मञ्ञेथ पुञ्ञस्स, न मं तं आगमिस्सति। उदबिन्दुनिपातेन, उदकुम्भो पि पूरति। पूरति धीरो पुञ्ञस्स, थोकथोकं पि आचिनं॥ »
सन्तिया पटिपज्जथ
अप्पकं मेत्तं वा उपचारं वा कम्मं करोथ अनागामिपेक्खा। अकुसलसङ्कप्पस्स दमनं गणेत्वा, यथा निखिलं पि अप्पमत्तं। एकं एकं सम्माकम्मं अट्ठानीयेहि सुद्धुदकबिन्दुं विय अनुभवथ। नियतासु च अप्पकासु पच्चेकक-पटिपत्तसु अधिवासेथ। अत्तनि उप्पज्जमानं तुण्हीभूतं गम्भीरं परिवर्तनां पस्सथ। पुञ्ञस्स सञ्चयफले निट्ठं गमित्वा विहरथ।