Paṭipatti
गाथा १९७ — सुखं च पीति च
« सुसुखं वत जीवाम वेरिनेसु अवेरिनो। वेरिनेसु मनुस्सेसु विहराम अवेरिनो॥ »
« सुसुखं वत जीवाम वेरिनेसु अवेरिनो। वेरिनेसु मनुस्सेसु विहराम अवेरिनो॥ »
सन्तिया पटिपज्जाथ
कसिणे वा विवादिके वा परिसरे उप्पन्ने, सोसकं मा होथ। दळ्हं पसन्नं च अत्तनो उद्धं धुरं अनुस्सरन्तो मन्दं अस्ससथ निस्ससथ च। अन्तरेन अत्तनो विसुद्धभावं रक्षितुं दळ्हं चेतनां जनयथ। परिसरस्स अकुसलभावं गहेतुं वा पोसेतुं वा पटिक्खिपथ। सन्तं च सोमनस्सयं च सभावं पसारेथ, यं पटिविरुद्धं बलकरोति। अत्तनो पीतिं परिसरे चित्तभावतो अनिस्सितं पस्सथ।