एकवीसतिमा गाथा — अप्पमादो
« अप्पमादो अमतपदं, पमादो मच्चुनो पदं। अप्पमत्ता न मिय्यन्ति, ये पमत्ता यथा मता। »
उपसन्तं चरथ
दिनसद्दं किञ्चि (यथा, दूरभाण्डसद्दो वा, द्वारसद्दो वा) सतिया उपचारकं करोथ: गम्भीरं अस्सासम् गनहित्वा, तथेव अस्सास-पस्सास-सम्पस्सम्, कायस्स भारं च पजानथ।
मनसिकारो च विवरणं
अप्पमादो बुद्धसासनस्स हदयमिव होति। एसा इदानि-पच्चुप्पन्ने सम्पगाहेसिकाय चेतनाय गुणो, विक्खित्तताय च थीनमिद्धा च मुत्ता। पमाद-वत्तकामेन जीवितं यापेन्तो, अतीत-वितक्केहि अनागत-सङ्कप्पेहि च निरन्तरं वुयहमानो, पमत्तस्स भावो इव होति, यतो सो भवसच्चानि न जानाति। इमनावा कारणेन पमत्ता 'मता इव' वुच्चन्ति: ते जीवितं अनुभवन्ति, न जीवन्ति। विपर्यायेन पन, सति-उपट्ठानं अम्हे कालं विपरिणामञ्च अतिक्कन्तेन धम्मेन, यो अम्हेसु अत्थि, सद्धिं संयोजेति — तं विञ्ञाणस्स अजात-असङ्खत-भावं ('अमतं' ति वुच्चति)। अप्पमादो न चित्तस्स आयासो वा, न च सन्तास-सहगत-अतिसति वा, अपि च अनुभुतं विसालं पसन्नं च विवरणं।
एसा धम्मा – चित्तुप्पादा, वेदना, भावा – उप्पज्जमाने च वीयमाने च पस्सितुं होति, न अत्तानं तेहि सञ्ञोजेत्वा, न च तेसु लग्गित्वा। सतिया इमना पदीपेन धारितेन, मयं अनत्थकरानं वत्तानं गनहनं भिन्दिम्हा, अनुप्पन्ने अनुप्पन्ने खणे च अत्तनो सामिनी-भावं पटिसन्थरामा।