Paṭipatti
गाथा २३२ — सम्मा-वाचा च सम्मा-कम्मन्त च
« पण्डिता ते ये कायं सञ्ञमन्ति, ये वाचम् सञ्ञमन्ति, ये मनं सञ्ञमन्ति। सच्चं, ते सुसञ्ञवुता। »
« पण्डिता ते ये कायं सञ्ञमन्ति, ये वाचम् सञ्ञमन्ति, ये मनं सञ्ञमन्ति। सच्चं, ते सुसञ्ञवुता। »
सन्तिया पटिपज्जथ
सह कायं, वाचं, चित्त-सन्तानं च उपनिज्झायथ। काय-कम्मं चित्तस्स मुदुत्तं च पाकतं च अनुयोजेथ। सचे उद्धच्चं उप्पज्जति, अस्ससपस्सस-आलम्बणं सतिं पुन आहरथ। मितत्तं, पाकटं च निच्छय्य वदथ, अनत्थं विरियं अक्खिपित्वा। सयमेव पवत्तिकानां पटिकिरियानं तरङ्गहि मा वहित्थ। इमिना सब्ब-भाव-सम्मिस्सकेन उप्पन्नं सन्त-अधिपतेय्यं अनुभवथ।