Paṭipatti
गाथा २५२ — परदोसमाया
« परदोसं सुवेक्खं, अत्तनो पन दुद्दस्सं। परदोसं हि पलं विय पस्सति, अत्तदोसं पन सठो विय छादेति विय… »
*Māyā*
« परदोसं सुवेक्खं, अत्तनो पन दुद्दस्सं। परदोसं हि पलं विय पस्सति, अत्तदोसं पन सठो विय छादेति। »
सन्तिं पटिपज्जथ
अञ्ञेसं वज्जानि सुकरं दस्सनं अवेक्खथ। अत्तनो असम्मतं छादेतुं अत्तभावेन सुखुमं कपटं अत्थि तं लक्खेथ। सब्बं समाधानं ओमुञ्चित्वा विसुद्धभावेन पटिपज्जथ। सिक्खन्तकस्स सत्तुस्स हसितभावेन अत्तनो अन्धविभागे दस्सनं अधिवासेथ। अत्तनो विञ्ञाणेन सह गूहनखिलं निवारेथ। निम्मक्खितसन्तिया सच्चताय अत्तभावं निवेसेथ।