गाथा ३०२ — अत्तसंयमो आरोग्यनिमित्तं
« दुक्करं हि कुसलं कातुं, दुक्करं हि विसुद्धं कातुं; अथ च पन तं करणं सुखं आहरति। »
सन्तेन आचरथ
अज्ज अत्तहितत्थाय सुकरं वा दुक्कटं वा वत्तं समादियथ (उदाहरणं: नित्यं उस्सकं पानीयं पातुं, कायं उजुं ठपेतुं, विचारं पटिसेधेतं)। तं अविरलम् आचरथ, ततो उप्पन्नं सन्तं सन्तोसं अनुपस्सन्ता।
पठिसङ्खा च विवरणा च
आरोग्यस्स च अज्झत्तसमतस्स च गवेसनं सचेतनं विरियं याचति, यं बहुधा पाकुतिक-सुलभभावस्स च अनिवत्तिय-वत्तस्स च पवत्तिया पटिकूलं होति। अयं गाथा वत्तस्स पाथमिक-दुक्करभावं पटिजानति: दुक्करं हि सुट्ठु-आचारं पालेतुं, भोजने मत्तं जानितुं, चेतनायो विसोधेतं वा इरियं सम्मापेतुं वा। चित्तं बहुसो सीघ-पटिकिरियं वा खणिक-सुख-गवेसनं वा अभिलसति, यद्यपि तं दीघरत्तं विसमत्तं जनयति। एत्तावता पन, पालि वदति यं कुसल-कम्मानं अधिट्ठानं निच्च-सुखं आहरति। सच्चं निवारणं च पुनप्पटिसन्धानं च न एककालिक-पटिकिरियं, अपि च सब्बदिनं सम्मा-आचरित-किरियानं पुनप्पुनं करणं। आरोग्य-पालेतुं अस्मिं निस्से, अयं नियमो अनुस्सरति यं आरोग्यं सचेतन-किरिया होति, यं पटियत्तस्स पयोगं याचति। सुखं च बलत्तं च न अकस्मा फलन्ति, अथ च पन सयं-पटिच्छितस्स च खन्तिया भावितस्स च वत्तस्स सक्यात्-फलं।