अट्ठमी गाथा — दमेन वूपासमो
« यथा अगारं सुछन्नं, वुट्ठी न समतिविज्झति; एवं रागो सुविनीत-चित्तं न समतिविज्झति। »
संतेन पटिपज्जथ
शरीरं च चित्तं च सुरक्खितं समाधानट्ठानं विय भावेथ। दिवंगिकानं बाहिरविकेपानं (सद्द, उपद्दव, निमित्त) अभिमुखं, अज्झत्त-छदनस्स दाळ्हताय सतिं आनापानं आगम्म धारेथ।
चिंतना च निद्देसो च
सु-छन्नागार्स्स पटिमा शरीर-चित्त-परियापनस्स रक्खाये बलवती उपमा होति। यं घरं दळ्ह-छदनं, तं बहि-वातातपं वा बलवा वातं वा गण्हितुं असक्कोन्तं सुसुक्कं च सुरक्खितं च तिट्ठति। एवमेव, नियामित-कायो च सतिया सुविनीत-चित्तो च परिवेसिकाहि असमानातताहि, वेदनीय-पटिक्रियाहि वा, परिवेसिक-उद्धच्चेन वा न पटिपीळियति। रागो इधातिचारे च विसमठितियो च सब्बाकारेण दस्सेति, या पमादस्स छिद्देसु पविसन्ति। वूपसंतिकार-उपट्ठको — उस्मा-किरिया, उदक-परियोग, आहारे पमाणं च — कायस्स 'छदनस्स' पटिसंखार-उपाया एव। कायभूमिं बलवन्तं करित्वा, समाहित-चित्तं भावेत्वा च, मयं सहजिकं वारणं निम्मिनाम, यत्थ बाहिरूपद्दवा पहट्टुं न लभन्ति, एवं गम्भीरा-जीवितस्स निच्चत्तं रक्खंत।