พระคาถาที่ 113 — ว่าด้วยปัญญาและวิจารณญาณ

« การมีชีวิตอยู่เพียงวันเดียวโดยเห็นการเกิดดับของสิ่งต่างๆ ดีกว่าการมีชีวิตอยู่ร้อยปีโดยไม่เคยเห็นสิ่งเหล่านั้นเลย »

จงฝึกปฏิบัติอย่างสงบ

จงสังเกตลมหายใจที่เข้าออกเองตามธรรมชาติโดยไม่พยายามควบคุมมัน สัมผัสถึงการเกิดขึ้นของความรู้สึกทางกาย การเพิ่มขึ้น แล้วการลดลง สังเกตการผ่านไปอย่างรวดเร็วของความคิดเหมือนเมฆที่ลอยข้ามฟ้า อย่าได้ยึดติดกับสิ่งที่เกิดขึ้น และอย่าเสียใจกับสิ่งที่ดับไป จงพักอยู่ในผู้รู้ ผู้เฝ้าดูที่นิ่งสงบซึ่งเฝ้าดูการเต้นรำอันไม่สิ้นสุดนี้ ปล่อยให้ความรู้สึกเบาสบายปรากฏขึ้นต่อเหตุการณ์ต่างๆ