buddhachannel
คำสอน การปฏิบัติ และประสบการณ์ชีวิต
การปฏิบัติง่ายๆ สำหรับชีวิตประจำวัน — ข้อความหนึ่ง, ประสบการณ์หนึ่ง, ก้าวหนึ่ง
ไม่เชื่อ. ไม่ปฏิเสธ. ทดลองด้วยตนเอง.
ระเบียบปฏิบัติ
การปฏิบัติ
37 การปฏิบัติ
คาถาที่ 147 — ร่างกายดุจเครื่องมือที่เปราะบาง
“จงพิจารณาร่างกายนี้ อันเป็นที่รวมแห่งบาดแผล ประกอบขึ้นด้วยส่วนต่างๆ มากมาย เจ็บป่วย และเป็นบ่อเกิดแห่งโรคภัยนับพัน และซึ่งความคิด (ภายใน) ไม่เคยตั้งมั่นหรือยั่งยืนเลย”
โศลกที่ 19 — การปฏิบัติที่เป็นรูปธรรม
« ถึงแม้เขาจะท่องพระคัมภีร์มากมาย คนเกียจคร้านที่ไม่ปฏิบัติตามนั้น ก็เหมือนคนเลี้ยงวัวที่นับแต่วัวของผู้อื่น: เขาไม่ได้มีส่วนร่วมในชีวิต...
คาถาที่ 150 — ร่างกายดุจเครื่องมือที่เปราะบาง
« นครนี้สร้างด้วยกระดูก หุ้มด้วยเนื้อและเลือด เป็นที่สถิตของความแก่และความตาย ความเย่อหยิ่งและความหน้าซื่อใจคด »
โศลกที่ 197 — ว่าด้วยธรรมชาติแห่งปีติและความสุข
« ขอให้เราดำรงอยู่อย่างมีความสุข ไร้ความเกลียดชังในหมู่ผู้เกลียดชัง ในหมู่มนุษย์ผู้เกลียดชัง ขอให้เราดำรงอยู่อย่างไร้ความเกลียดชัง »
พระคาถาที่ 113 — ว่าด้วยปัญญาและวิจารณญาณ
« การมีชีวิตอยู่เพียงวันเดียวโดยเห็นการเกิดดับของสิ่งต่างๆ ดีกว่าการมีชีวิตอยู่ร้อยปีโดยไม่เคยเห็นสิ่งเหล่านั้นเลย »
คาถาที่ 103 — การชนะตนเอง
« แม้จะพิชิตนักรบเป็นพันๆ คนในสนามรบได้ แต่ผู้ที่พิชิตตนเองได้ เป็นผู้ชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุด »
สุขภาพในความหมายของพุทธศาสนา — พระธรรมบท
เพื่อเจาะลึกประเด็นเรื่องสุขภาพในความหมายของพุทธศาสนา — กล่าวคือ ความสมดุล การไม่เป็นทุกข์ และความมีชีวิตชีวาของจิตใจ — พระธรรมบทได้…
คาถาที่ 13 — ความวุ่นวายแห่งตัณหา
« เรือนที่มุงไม่ดี ฝนย่อมรั่วรดฉันใด, ราคะย่อมรั่วรดจิตที่ไม่ได้อบรมฉันนั้น. »
คาถาที่ 201 — ว่าด้วยธรรมชาติแห่งความปิติสุขและความสุข
« ชัยชนะก่อให้เกิดความเกลียดชัง เพราะผู้แพ้ย่อมเป็นทุกข์ ผู้ใดละทิ้งทั้งชัยชนะและความพ่ายแพ้แล้ว ย่อมอยู่อย่างสงบสุข »
คาถาที่ 204 — สุขภาพและความสันโดษ
« สุขภาพเป็นยอดของลาภ ความสันโดษเป็นยอดของทรัพย์ ความไว้วางใจเป็นยอดของญาติ และสันติสุขเป็นยอดของความสุข »
พระคาถาที่ 21 — ความไม่ประมาท
« ความไม่ประมาทเป็นหนทางสู่อมตะ ความประมาทเป็นหนทางสู่ความตาย ผู้ไม่ประมาทไม่มีวันตาย ผู้ประมาทเปรียบเสมือนตายไปแล้ว »
คาถาที่ 223 — สันติและความเมตตา
« พึงชนะความโกรธด้วยความไม่โกรธ พึงชนะคนไม่ดีด้วยความดี พึงชนะความตระหนี่ด้วยการให้ พึงชนะคนพูดเท็จด้วยคำสัตย์ »
คาถาที่ 232 — ว่าด้วยวาจาและการกระทำที่ชอบธรรม
« บัณฑิตคือผู้สำรวมกาย ผู้สำรวมวาจา ผู้สำรวมใจ แท้จริงแล้ว ท่านเหล่านั้นย่อมสำรวมดีแล้ว »
คาถาที่ 24 — ความเพียรอันมีสติ
« ผู้ใดมีความเพียร มีสติ มีการกระทำอันบริสุทธิ์ เป็นผู้ใคร่ครวญ สำรวมตน ดำรงชีวิตตามธรรม และเป็นผู้ไม่ประมาท ชื่อเสียงและความแจ่มแจ้งย่อมเพิ่มพูนยิ่งขึ้น »
คาถาที่ 277 — การหลุดพ้นด้วยการไม่ยึดติด
« สังขารทั้งปวงไม่เที่ยง » — ผู้ใดเห็นด้วยปัญญาเช่นนั้น ย่อมหน่ายในทุกข์ ข้อนี้เป็นหนทางแห่งความบริสุทธิ์
ข้อ 252 — ภาพลวงตาของความผิดผู้อื่น
« ความผิดของผู้อื่นเห็นได้ง่าย แต่ความผิดของตนเองนั้นมองเห็นได้ยาก เราเห็นข้อบกพร่องของเพื่อนบ้านดุจดังฟาง แต่เรากลับปกปิดความผิดของตนเองเหมือน...
พระคาถาที่ 122 — การสะสมบุญ
« จงอย่าดูถูกบุญว่าไม่มาถึงตน หม้อน้ำย่อมเต็มด้วยหยาดน้ำที่ตกลงมาทีละน้อย ฉันใด บัณฑิตย่อมสั่งสมบุญทีละน้อยจนเต็มเปี่ยม ฉันนั้น. »
คาถาที่ 110 — ว่าด้วยปัญญาและการพิจารณา
« การมีชีวิตอยู่วันเดียวอย่างมีคุณธรรมและเจริญภาวนา ดีกว่าการมีชีวิตอยู่ร้อยปีอย่างไม่มีศีลธรรมและปราศจากความควบคุม »
บทที่ 2 — จิต
« จิตเป็นผู้ริเริ่มสรรพสิ่ง จิตเป็นประธาน สิ่งทั้งหลายล้วนเกิดจากจิต หากผู้ใดพูดหรือกระทำด้วยจิตบริสุทธิ์ ความสุขย่อมติดตามเขาไป เหมือนเงาที่ไม่เคยจากร่าง »
คาถาที่ 273 — อริยมรรค
« ในบรรดาหนทางทั้งหลาย อริยมรรคมีองค์ 8 เป็นหนทางที่ดีที่สุด ; ในบรรดาสัจธรรมทั้งหลาย อริยสัจ 4 เป็นสัจธรรมที่ดีที่สุด ; ในบรรดาสภาวะทั้งหลาย วิราคะ (ความไม่ยึดติด) เป็น…
คาถาที่ 200 — ความสุขปราศจากการครอบครอง
« โอ้! เราจงอยู่เป็นสุขเถิดหนอ ผู้ไม่มีอะไรครอบครอง! ขอให้เราดำรงอยู่ด้วยปีติ เหมือนเทวดาชั้นอาภัสสรา! »
คาถาที่ 183 — คำสอนพื้นฐาน
« ไม่ทำความชั่วทั้งปวง, ยังกุศลให้ถึงพร้อม, ทำจิตของตนให้บริสุทธิ์: นี่คือคำสอนของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย. »
พระคาถาที่ 302 — การฝึกตนเป็นกระบวนการเยียวยา
“การทำความดี การทำสิ่งที่บริสุทธิ์เป็นเรื่องยาก แต่การทำสิ่งนั้นนำมาซึ่งความสุข”
คาถาที่ 305 — ว่าด้วยความเป็นภายในและความสันโดษที่เลือกสรร
« ผู้ที่อยู่ลำพัง, ผู้ที่เที่ยวไปลำพัง, ผู้ที่ไม่เหน็ดเหนื่อย, ผู้ที่ควบคุมตนเองได้, ย่อมพบความสุขในป่า (ที่สงบ). »
โศลกที่ 33 — ธรรมชาติที่ผันผวนของจิต
“จิตที่สั่นไหว ไม่มั่นคง ยากที่จะปกป้องและควบคุมได้ ผู้มีปัญญาจะยืดจิตให้ตรง เช่นเดียวกับนายธนูยืดลูกศรที่คดงอ”
คาถาที่ 360 — การสำรวมอินทรีย์
การสำรวมจักษุเป็นความดี การสำรวมโสตะเป็นความดี การสำรวมฆานะเป็นความดี การสำรวมชิวหาเป็นความดี การสำรวมในสิ่งทั้งปวงเป็นความดี
คาถาที่ 373 — ว่าด้วยความเป็นภายในและความสันโดษที่เลือกเอง
“ภิกษุผู้เข้าไปสู่เรือนว่างเปล่า (สงบ) ผู้มีจิตสงบแล้ว ย่อมประสบปีติอันยิ่งยวดเมื่อเห็นธรรมแจ่มแจ้ง”
โศลก 382 — ส่องสว่างโลก
« ภิกษุหนุ่มผู้ตั้งใจศึกษาคำสอนของพระพุทธเจ้า ย่อมส่องโลกนี้ให้สว่างไสว ดุจดวงจันทร์ที่โผล่พ้นจากหมู่เมฆ »
พระคาถาที่ 42 — จิตที่ตั้งไว้ผิด
“ศัตรูพึงทำแก่ศัตรู เวรพึงทำแก่เวร จิตที่ตั้งไว้ผิด ย่อมทำความชั่วให้แก่ตนยิ่งกว่านั้น”
บทที่ 5 — สันติและความเมตตา
“เพราะว่าในกาลไหนๆ ความพยาบาทก็ไม่ระงับได้ด้วยความพยาบาท แต่ระงับได้ด้วยความไม่พยาบาท นั่นเป็นธรรมะเก่าแก่.”
คาถาที่ 50 — การพิจารณาตนเอง
« อย่ามองดูโทษของผู้อื่น ว่าเขาได้ทำหรือไม่ได้ทำอะไร แต่จงมองดูสิ่งที่ตนเองทำ หรือไม่ได้ทำ »
ข้อ 60 — การตื่นรู้ในยามราตรี
« ราตรียาวนานสำหรับผู้ที่ไม่หลับใหล; หนทางยาวนานสำหรับผู้ที่เหนื่อยล้า; สังสารวัฏยาวนานสำหรับคนเขลาผู้ไม่รู้ธรรมอันแท้จริง…
คาถาที่ 76 — ว่าด้วยปัญญาและวิจารณญาณ
« พึงเห็นผู้ที่ชี้โทษของตน ดุจผู้บอกขุมทรัพย์ที่ซ่อนเร้นไว้ พึงคบบัณฑิตผู้มีปัญญา ชี้โทษและตักเตือนเช่นนั้น เมื่อคบบัณฑิตเช่นนั้น ย่อมมีแต่ความดี ไม่มีความชั่วเพิ่มพูน »
โศลกที่ 8 — ความสงบด้วยการควบคุมตนเอง
« เปรียบเหมือนฝนไม่อาจซึมผ่านบ้านที่มุงหลังคาอย่างดีได้ ฉันใด กิเลสก็ไม่อาจซึมเข้าสู่จิตใจที่ได้รับการฝึกฝนอย่างดีได้ ฉันนั้น »
คาถาที่ 80 — วินัยภายใน
« ช่างไม้ไขน้ำ ช่างศรดัดลูกศร ช่างเกวียนถากไม้ บัณฑิตย่อมฝึกตน »
โศลกที่ 90 — การหลุดพ้นจากพันธนาการ
« สำหรับผู้ที่เดินทางถึงที่สุดแล้ว ผู้ที่ปราศจากความโศกเศร้า ผู้ที่หลุดพ้นจากทุกสิ่ง ผู้ที่ตัดขาดพันธนาการทั้งปวง ความเร่าร้อนแห่งตัณหาย่อมไม่มีอีกต่อไป »
โศลกที่ 3 — การปราศจากความอาฆาต
« เขาได้ด่าเรา เขาได้ทำร้ายเรา เขาได้ชนะเรา เขาได้ปล้นเรา » — สำหรับผู้ที่บำรุงเลี้ยงความคิดเช่นนี้ ความเกลียดชังย่อมไม่ระงับลงเลย
ไม่พบการปฏิบัติที่ตรงกับการค้นหาของคุณ